OUR SUCCESS

To be the best. You must learn from the best.

ณาตยาณี ไพรัชพร (นิล)


Now
PC AIR
Then
-
Name
ณาตยาณี ไพรัชพร (นิล/Nin)

Pc Air Angel Jan11
My Testimonial, thank you Ajarn Aum and Perfect Angels

เย้! ในที่สุดปีกน้อยๆของเราก็งอกเสียทีเน้อ หลังจากเฝ้ารอคอยมานานเกือบ 3 ปี สมัครไปแล้ว 21 ครั้ง กับ 18 สายการบิน(เยอะมากกกก...จะมีใครเยอะกว่าเราไหมเนี่ย!) อ่านความในใจและดูรูปบนบอร์ดของคนอื่นมาก็เยอะ..มีความในใจและรูปติดบอร์ดเป็นของตัวเองเสียที 555 ดีใจจัง ^0^

  

         ขออนุญาตเล่าถึงที่มาที่ไปนิสส์นึงนะค่ะ...หลังจากที่ตกรอบ finalroyal Jordan 2010 เราก็เกิดอาการ hurt and paranoidเป็นอย่างมาก และแล้วการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ก็เกิดขึ้นในวันเสาร์ที่ 3 เม.ย. 2553 (วันที่เราได้ตัดสินใจมา Prescreenกับอ.อุ้มคนเก่งนั่นเอง 555 ตอนแรกไม่รู้ว่าอาจารย์หน้าตาเป็นอย่างไร แต่พอได้เจอกับอาจารย์ มีความรู้สึกเลยว่า อ.อุ้มคือความหวังเดียวของหนู ผู้หญิงคนนี้แหละที่จะทำให้ฝันของเราเป็นจริงได้ ฮิฮิ...ผ่านมานานมั่กๆเกือบปีเลยทีเดียว) หลังจากที่ได้เคยโทรมาถามทางโรงเรียนแล้วครั้งนึงแต่ยังไม่ตัดสินใจมาเรียน เพราะตอนนั้นคิดว่าเราน่าจะติดปีกได้ด้วยตัวของเราเอง เพราะคิดว่า เราเองก็ไม่ได้ขี้เหร่อะไร แค่ภาษาอ่อนนิดหน่อยเอง ฝึกเองก็ได้ แต่จริงแล้วกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลย สมัครเองครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตกรอบตลอดเลย ไม่รอบ 1 ก็รอบ 2..เฮ้อ

 

         รู้สึกตัดสินใจไม่ผิดจริงๆที่มาเรียนที่นี่และก็แอบเจอเพื่อนที่ไปสมัครในหลายๆที่ (ไม่รู้จักกันมาก่อนนะค่ะ) มาสมัครเรียนที่นี่เหมือนกัลล์ อิอิ เลยได้รู้จักกันเลย แล้วก็ติดปีกไปแล้วเป็นส่วนมาก และถึงแม้ว่าค่าเรียนอาจจะดูราคาสูงแต่จริงๆแล้วไม่แพงอย่างที่คิด ถ้าเทียบกับการได้เรียน Intensiveที่มี อ.อุ้ม สอนด้วยความตั้งใจและเอาใจใส่ในรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของนักเรียน…มีอยู่วันนึงหนูแอบประทับใจอ.อุ้มมากเลย หนูนั่งเรียน Intensiveกับ อ.อุ้ม หน้าห้องและอาจารย์ก็แอบเห็นแผลที่น่องขาหนูที่โดนขี้ธูปแผลพองๆเล็กๆ แต่อาจารย์ก็เห็น (ขนาดนั่งหนีบแล้ว 555)และได้แนะนำวิธีการนั่งยังไงโบะรอยยังไง ไม่ให้กรรมการเห็นแผล เพราะ แผลหายไม่ทันแน่ๆ รวมถึงแนะนำตัวยารักษาแผลด้วย (ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงสิ่งเล็กๆแต่อาจารย์ก็ยังมองเห็น..ไม่มีอะไรรอดสายตาอันเฉียบคมของอาจารย์ไปได้จริงๆ)

 

         ที่สำคัญที่สุด คือ หนูต้องขอขอบพระคุณอาจารย์อุ้มคนสวยด้วยนะค่ะที่ให้โอกาสหนูได้เรียนที่นี่ เพราะวันมา Prescreenเพื่อนคนก่อนหน้าหนูบอกว่ามา Prescreenแล้วครั้งนึงแต่ไม่ผ่านเลยมารอบสอง แล้วก็ว่าหนูอาจจะไม่ผ่านเหมือนกัน เพราะ อาจจะต้องไปจัดฟันก่อน (แต่ก็แอบคิดว่าเราเคยจัดฟันมาแล้วนะ..ต้องจัดอีกหรอ..โครงหน้าเราแย่ขนาดนั้นเลย 555)หนูก็เลยกลัวไปเลย กลัวไม่ได้เรียน..สุดท้ายก็โชคดี อิอิ ^^ ถึงแม้ว่าหนูจะยังไม่ได้เรียน course wingกับอาจารย์ (แต่หนูก็ยังอยากเรียนอยู่ดี) อาจารย์ก็สามารถทำฝันของหนูให้เป็นจริงได้ ต้องขอบพระคุณจริงๆค่ะ (หลังจากอยู่มานานจน อ.อุ้มเบื่อหน้าไปเลย 555 แบบว่ากลัวอาจารย์ลืมหน้าไปอ่ะค่ะ) ถ้าวันที่สอบ เลื่อน upper classอ.อุ้มไม่ติเตียนหนู หนูคิดว่าก็คงไม่มีวันนี้ ถึงแม้ว่าคำพูดของอาจารย์ในวันนั้นทำให้หนูนอนร้องไห้ทั้งคืนและจำได้จนทุกวันนี้ 555 เพราะ ทำให้หนูกลัวอ.อุ้มไปเลย (ปกติไม่ค่อยกลัวใคร) และหนูก็คิดว่า อ.อุ้ม หวังดีกับหนูถึงได้บอกกล่าวกันตรงๆ และหนูก็มั่นใจว่าไม่มีใครกล้าพูดกับหนูตรงๆแบบนี้แน่นอกจากอ.อุ้ม แต่หนูก็ชอบนะค่ะ ดูโหดร้ายแต่จริงใจดีค่ะ

 

 “นิลแกเลิกทำปากบู้ได้แล้วนะ..ทำแบบนี้สายการบินเขาไม่เอา”

“ นิลแกเลิกทำนิสัยอย่างที่เป็นอยู่ได้แล้วนะ..นิสัยแบบนี้สายการบินเขาเกลียดมาก ”             

“ ยิ้มกว้างแต่ดูไม่จริงใจ ” ,“ฉันไม่เห็นถึงพัฒนาการของแกเลย”

“ ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้อีก..ฉันจะไม่สนใจแกแล้วนะเจ้านิล ” T^T

“ทำไมขามีรอยแผลมาเพิ่ม..เจ้านิลแกนี่ไม่ระวังเลย” ฯลฯ

 

         ขอบอกนิดนึงค่ะว่าเคยคิดอยากจะทำงานเป็นเลขาของอ.อุ้มด้วยหล่ะ (ถ้าอาจารย์ กรุณานะค่ะ อิอิ ) เพราะ  เคยอ่านความในใจของเพื่อนคนนึงบอกว่า ถ้าได้นั่งเก้าอี้เลขาของอาจารย์แล้ว ไม่นานก็จะได้ติดปีก ซึ่งก็เป็นจริงอย่างที่ว่า แอบสังเกตมานานว่า เลขาอาจารย์แต่ละคนค่อยๆทยอยติดปีกกันไปทีละคนสองคน (ตอนนั้นแบบว่าอยากติดปีกเหมือนคนอื่นบ้างแล้วอ่ะ)

 

         นอกจากนี้ หนูต้องขอบคุณสายการบิน PC AIRที่เห็นบางสิ่งบางอย่างในตัวหนูและให้โอกาสเข้าทำงาน ถือเป็นของขวัญปีใหม่ที่ล้ำค่ามากอย่างหนึ่งในชีวิตเลยทีเดียว

(ตอนแรกคิดว่าไม่ได้ เพราะ รู้สึกว่าทำได้ไม่ดี เลยคิดจะไป Walk inใหม่ แต่พอได้รับ callให้ไปว่ายน้ำเลยดีใจจนพี่ที่โทรมายังขำด้วยเลย พี่เขาบอกว่าไม่ต้องมาแล้วค่ะน้อง น้องได้แล้วค่ะ 555..ปาฏิหารย์มีอยู่จริง)

 

ขอบคุณ ป่าป๊าและหม่าม๊าที่คอยเอาใจช่วย ถึงแม้ว่าไม่ค่อยจะสนับสนุนสักเท่าไหร่

           เพราะ เห็นเราสู้มานานเลยท้อแทน 555 แต่ก็รู้นะว่าป๊า-ม๊าดีใจกับความสำเร็จ

           อีกหนึ่งก้าวของหนู ดีใจที่เห็นหม่าม๊ายิ้มแย้มแล้วเอาไปพูดบอกต่อคนอื่นไม่

           ยอมหยุดเลยทีเดียว ^0^หนูสัญญาว่าจะทำให้ป่าป๊าและหม่าม๊ายิ้มดีใจอีก

           ครั้งเอาให้กว้างกว่าเดิม 555 เราจะกระโดดดีใจกอดคอกันนะในวันที่หนูได้การ

           บินไทยเป็นสายที่สอง...

 

ขอบคุณ พี่โน้ตและคุณแม่ของอ.อุ้มสำหรับคำแนะนำต่างๆ

 

ขอบคุณ พี่เฟมที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด คอยช่วยเหลือในทุกๆเรื่อง รวมถึงรับฟังคำ

           บ่นเวลานอยด์และทุนทรัพย์บางส่วน

 

ขอบคุณ  เพื่อน Class inter and upperที่ร่วมหัวจมท้ายกันมา ไม่ว่าจะเป็น แนน(ฤทัยวรรณ) พี่น้ำฝน ง้อ ต่อ(ภูมิ) เฟริ์ส อ้อน จี เบลล์ เจน(องุ่น) หมิว จิ๊ก(ผมสั้น)

- มิว ดิว มิ้นจิ๋ว แอ๊บ จิ๊ก(ผมยาว) เปรี้ยว ลี่เฟิน พี่เป๊าเป่า ฝน เรากำลังตามพวกแกไปติดๆแล้วน้า ^^

- คุงจัง อิ๊กกิ น้องติวเตอร์ น้องอริ รวมถึงเพื่อนๆ class inter and upperทุกคนที่เอ่ยนามมาข้างต้น รีบๆตามกันมานะ เพื่อนสาวรออยู่นะจ๊ะ

 - คุงจัง อิ๊กกิ ขอให้เราสามคนจะมีปีกน้อยๆสีม่วงงอกพร้อมกันในเร็วๆนี้น้า สาธุ สาธุ เพี้ยง!เพี้ยง!

- ผึ้ง ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งได้รู้จักกันแต่เรารู้สึกว่าสนิทกับผึ้งมากเหมือนรู้จักกันมานานเลย เราชอบที่แกจริงใจดีอ่ะ ชอบตาแกด้วย ตาแกสวยมากอ่ะ ยินดีที่ได้มารู้จักกับแกนะ เพราะ บาเรนแอร์แท้  555  แล้วเราก็ดีใจด้วยนะที่เราสองคนติดปีกพร้อมกันแม้จะคนละสายการบินก็ตาม ไปบาเรนดูแลตัวเองดีๆนะ  กลับมาเมื่อไหร่บอกด้วยนะ อยากเจอกับแกอีก ไว้ไปกินข้าวด้วยกันนะ คิดถึงแกอ่ะ  แล้วเจอกันนะ ^^ จุ๊บๆ                                                                                              - จริงเคยคิดไว้ว่าอยากจะติดปีกเป็นคนที่500  แต่ไม่เป็นไร 500 กว่าๆก็ได้ค่ะ..อิอิ                                            

 

อาจารย์อุ้มคนสวยขา อย่าหักโหมงานหนักนะค่ะ พักผ่อนเยอะๆ ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ

มีเพื่อนๆรอความหวังจากอาจารย์กันอีกเยอะเลย กลัวอาจารย์จะไม่สบาย ^^

 

         สุดท้าย อยากจะฝากบอกเพื่อนๆที่โรงเรียนอาจารย์อุ้มทุกคนว่าอย่าเพิ่งท้อ ดูอย่างเราก็ได้สมัครมาเยอะมากจนเริ่มจัดเจนสนามเรายังไม่ยอมแพ้เลย อนาคตจะเป็นอย่างไรอยู่ที่เราเลือกปฏิบัติและฝึกฝนตัวเอง ตามล่าฝันต่อไปอย่ายอมแพ้นะค่ะ เราเชื่อว่า สักวันจะต้องเป็นวันของพวกเราและสักวันจะต้องมีสักสายการบินที่มองเห็นบางสิ่งบางอย่างในตัวพวกเราและเหมาะกับพวกเรา และเราก็ขอฝากคำคมเล็กๆน้อยๆให้เพื่อนๆที่ได้อ่านความในใจนี้เก็บไปพิจารณานะค่ะ

 

“ท้อแท้ได้แต่อย่าถอย เหนื่อยก็หยุดพักแต่อย่าหยุดตามฝัน เพราะความฝันมีไว้พุ่งชน ” ^0^ 

 

ปล. หนูอยากให้อาจารย์อุ้มช่วยเคาะหัว เสกสายที่สองให้หนูด้วยนะค่ะ คราวนี้หนูขอเป็นสายการบินไทยนะค่ะ สายการบินในฝันของหนูเลย เฝ้ารอมานานมากกก...

 

ขอบพระคุณนะค่ะ

by น้องนิล ณาตยาณี ไพรัชพร